E=mc2

Een boerengezin met een dozijn kinderen, wordt in 1928 uitgebreid met een broertje met een verstandelijke beperking maar een blakende gezondheid. Hij leert schrijven,
maar "mooi schrijven kan hij niet" zegt hij, maar op de boerderij is dat ook niet nodig.
Zijn broers nemen hem mee "uit werken" en zo kan hij zijn eigen kost verdienen en zelfs een pensioen opbouwen. Hij laat zijn geld heerlijk rollen. Zijn moeder kookt en zorgt verder voor hem. Vlak voor hij met pensioen gaat, overlijdt zijn moeder (dan 94) en moet de boerderij worden verkocht. Ook veel van zijn broers en zussen zijn er dan al niet meer en hij verhuist met een riante erfenis naar "de maatschappij". Binnen een mum van tijd heeft hij "verkering" en hij geeft in 3 jaar tijd zijn hele erfenis uit. Als hij blut en berooid is hoeft de bakker ineens geen brood meer aan de deur te hangen en dat valt de buren op. Ze bellen zijn broer en die maakt de balans op. Huisuitzetting dreigt.
In samenwerking met de wooncorporatie, de schuldsanering, de bank en de familie worden allerlei maatregelen bedacht en er komt thuiszorg. De Oost Europese verkeringen zien dat niet zitten en laten een eenzame verdrietige oudere man achter. Maar dat duurt niet echt lang. Gezelschap wordt weer gevonden en trekt meteen in. Het huis inclusief bergzolder en slaapkamer worden ingepikt en ook zijn identiteit. Hij wordt door zijn huisgenoten Adje genoemd en later stelt hij zichzelf dan ook zo voor.
De thuishulp die hem helpt bij het wassen komt steeds vaker voor een gesloten deur. Hij eet en hij slaapt niet en valt enorm af. De familie vraagt om een maatregel bij de kantonrechter maar het Oost Europese criminele circuit onderschept alle post. Losgeweekt met een smoes (nieuwe broeken kopen, want niets past meer) kunnen we 1 op 1 met hem praten. Dan pas geeft hij toe dat hij bang is en het zo niet langer kan. Hij stemt in met een maatregel en gaat mee naar het kantongerecht.
De stichting En/Of! wordt curator. Het was heel moeilijk om ingesleten patronen te doorbreken en de regie te nemen. Meermaals moest ook de wijkagent eraan te pas komen, maar uiteindelijk lukt het. Het blijft echter een doorlopende zorg. In de maatschappij zijn nu eenmaal negatieve krachten die het niet kunnen laten om mensen die minder krachtig zijn uit te buiten. Energie is gelijk aan de weerstand die nodig is om een massa in beweging te zetten. Rondom kwetsbare mensen zullen altijd negatieve krachten bewegen, dat is een natuurwet.

TERUG NAAR TOP VAN PAGINA

TERUG NAAR PROJECTEN